|
Besnijdenis
Es selaam,
m.b.t. het risco bij besnijdenis van jongentjes.
Dank om deze vraag te stellen.
Elke operatie is een invasieve ingreep die complicaties kan meebrengen. Zelf assisteerde ik enkele keren in de operatiezaal bij besnijdenissen. Het meest traumatiserende leek mij dat het kind vastgeklemd wordt door een verpleger en dit gedurende de gehele operatie. Heel soms blijft het bij enkele traantjes maar bijna steeds krijst het kind voor de gehele duur van de ingreep (+/- 3 kwartier). Vreselijk.
De ingreep is dus geen kwestie van (veel) pijn (ik spreek uit eigen ervaring) maar van als kind overgeleverd te zijn aan een omgeving die compleet vreemd is en bovendien ontdaan van elk sacraal, betekenisvol gebeuren.
Het kan niet anders dan traumatiserend zijn om, zeker als kind, aan een groep geuniformeerde vreemden overgeleverd te zijn die je één of meerder inspuitingen geven in je meest intieme lichaamsdeel om er vervolgens met mes, schaar, naald en draad het geheel tot "het gevraagde" te maken. Afschuwelijk.
Het vastklemmen van het kind gebeurd door het op de operatietafel te leggen waarbij de verpleger aan het hoofdeinde zit. Onder de steriele doeken neemt hij/zij bv. uw zoontje vast bij de knieën en dijen terwijl met de armen en ellebogen de armen van je pruts tegen de tafel worden gedrukt. Het is ontzettend zwaar werk gezien de gebogen houding van de verpleeger/ster en het weerwerk van het slachtoffertje, eh, patientje. Pijn in de rug, handen en armen maar vooral kortstondige gehoorsvermindering t.g.v. het geschreeuw van uw kind zijn niet te vermijden complicaties.
Overdreven bloedingen zijn eerder zeldzaam en kunnen met de nodige kosten gestelpt worden. Naast speciaal (op varkensproducten gebaseerde) bloedstellepende producten (Gelofoam(R)) zal men het bloedvat met een draadje toe trekken ofwel het met een coaguleer mes toe schroeien. Indien het bloedvat onderhuids blijft bloeden zal een hematoom ontstaan, eventueel een ontsteking. Koorts, pijn, zwelling en eventeel een infectie zijn dan normale fenomenen. Een bijkomende ingreep is dan nodig om het halfgeronnen bloed te draineren en eventueel zal tijdens een verlengde verpleging een wiek (lang gaasverband) de wonden verder moeten uitzuiveren. Dit is gelukkig zeldzaam.
Ondanks dat sommige urologen een slechte naam hebben "teveel" weg te snijden of "nogal raar te hechten" is dit geen bezwaar voor de beroepsuitoefening gezien dit enkel geweten is bij het betrokken personeel. Voor de familie van het patientje is de ingreep en het eventueel (verlengde) verblijf in het ziekenhuis terugbetaalbaar door het ziekenfonds als zijnde een ingreep t.g.v. een voorhuidvernauwing (fimosis)).
Allah schiep de man in regel met een voorhuid en Zijn profeten zonder om een reden. De reden dat de profeten geen voorhuid hadden is één van de kenmerken van het profeetschap. De voorhuid beschermd de eikel tegen uitdroging en wrijving tegen kleding. In de VSA lopen nu processen van (om wat voor reden dan ook) besneden mannen tegen hun ouders en dokters omdat ze claimen significant minder gevoel te hebben t.g.v. vereelting van de eikel, een lichaamsdeel dat anatomisch tot de slijmvliezen behoord. Na een besnijdenis en t.g.v. uitdroging kan men nog moeilijk aanhouden dat het huidtype nog veel verwantschap heeft met een tegen urinewegbeschermende slijmvlies.
Het argument dat besnijdenis van mannen baarmoederhals kanker kan vermijden bij hun partner(s) is flut. Virussen die verdacht worden cx-ca te veroorzaken (humaan papilloma virus etc.) komen inderdaad in het smegma (huidsmeer) onder de voorhuid voor doch in culturen waar mannen zich regelmatig wassen zonder zich te (laten) besnijden is de incidentie van cx-kanker zeker niet hoger dan onder de besneden populaties.
Voor mijn bekering was ik tegenstander van besnijdenis of mannelijke genitale mutilatie met uitzondering van hen die het uit vrije wil doen om religieuze redenen. Mijn standpunt is nimmer veranderd.
Er is geen argument naast het religieuze te vinden om deze praktijk, eerder weinig vergelijkbaar met vrouwelijke genitale mutilatie, te ondersteunen. Sociale argumenten (in de VSA waar nog steeds velen besneden worden) dat "het jongentje zich getraumatiseerd zal voelen als het de besneden penis ziet van zijn vader terwijl zelf niet besneden" of "de sociale uitsluiting t.g.v. het zien van elkaars al dan niet besneden geslachtsdeel in de sportclub" gaan voor moslims niet op: mannen horen niet elkaars geslachtsdelen te zien (zelfs echtlieden niet; hadieth van Aïshe). Laat staan dat moslims elkaar omwille van een stukje vlees meer of minder de duivel gaan aandoen.
Medisch is geen enkel argument overeindgebleven, wel integendeel (zie supra) en het laat 19de eeuwse pseudo-medico-religieuze argument dat besnijdenis masturbatie zou verhinderen is niet allen complete nonsens maar ook nog bijzonder verwerpelijk om heel wat redenen.
Een ziekenhuis setting is m.i. geen geschikte omgeving voor een religieuze praktijk. De operatiezaal staat ver van enig sociaal overgansritueel en of het (gecommercialiseerde en vaak clowneske) feest achteraf trauma en vervreemding kan corrigeren is bijzonder sterk betwijfelbaar.
Besnijdenis is *sunna*. Een 'sterke sunna' maar sunna. In de antropologie heet zo'n event een "overgangsritueel": van kind naar man of, afhankelijk van de leeftijd waarop het plaatsheeft, van niet-besneden moslim naar besneden-moslim. (...) We worden immers allen geboren als moslim en veruit de meeste van onze zonen mét een voorhuid.
Wil je je kinderen laten besnijden, of beter, kiezen ze voor een besnijdenis op een leeftijd van verstand, laat het dan doorgaan in een spiritueel (en medisch) correcte omgeving én betaal tenminste zelf de kosten of gaan we binnenkort ook aan de Staat vragen dat ze onze zakaat betaald "omdat we toch belastingen moeten betalen"?
Wes-selaam,
Ibrahim Hublou - vroedvrouw -
|